بانوی اردیبهشت

اشک رازی است ، لبخند رازی است ، عشق رازی است . اشک آن شب لبخند عشقم بود... قصه نیستم که بگویی ، نغمه نیستم که بخوانی ، صدا نیستم که بشنوی . یا چیزی چنان که ببینی ، یا چیزی چنان که بدانی ... من درد مشترکم ! مرا فریاد کن . درخت با جنگل سخن می گوید ، علف با صحرا ، ستاره با کهکشان و من با تو سخن می گویم . نام ات را به من بگو ، دستت را به من بده ، حرف ات را به من بگو ، قلبت را به من بده ، من ریشه های تو را دریافته ام .با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام و دست های ات با دستان من آشناست . در خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگان ، و در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها را ، زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زنده گان بوده اند . دستت را به من بده ... دست های تو با من آشناست ، ای دیر یافته با تو سخن می گویم ، به سان ابر که با توفان ، به سان علف که با صحرا ، به سان باران که با دریا ، به سان پرنده که با بهار ، به سان درخت که با جنگل سخن می گوید . زیرا که من ، ریشه های تو را دریافته ام . زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

هرچه می نویسم پنداری دلم خوش نیست ، و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم ، همه آن اســـت کـه یقیـــن ندانــــم که نبشـتـنـش بهتــر اســت از نانبشتـنـش ....... ای دوست! نه هرچه صواب بود ، روا بود که گویند. و نباید که در بحـری افکنـم خود را که ساحلش به دیـد نبــود ، و چیزها بنویســــم بی"خود" که چون واخــود آیــم بر آن پشیـمان باشـم و رنجـــور ( دکتر شریعتی )

یاران اردیبهشت

وحیدو

سرزمین دوست داشتنی

موج بی ساحل

شکلات تلخ

همیشه مسافر

کودکان کامل اردیبهشت راه غریب گریه را بر عبور آواز من بسته بودند، صدایــم به سایــه ســـار دره نمی رسید ، تو آنسوتر از ردیف صنوبران پای پرچین پسینی شکسته شاید کتابی از نشانی دوستانمان را ورق می زدی . زنان کوچه می گویند به گمانم ترا در صف صحبت آرزویی دور دیده اند ، حالا همه ی همسایه ها می دانند من هر غروب ، غروب هر پنجشنبه تا شب التماس به جستجوی عکس کوچکی از تو بالای کارنامه ی سال آخرت ، هی گنجه و پشت و روی خانه را در خواب خاطره می گردم ، پس نشانی تو را کی در هراس گمشــدن از دســت داده ام ری را؟

گنجینه های ادب فارسی

حافظ

مولانا

سعدی

بابا طاهر

فردوسی

خیام

آخرین روز خسته، همان خداحافظ آخرین یادت هست !؟ سکه کوچکی در کف پیاله با آب گفتگو می کرد، پسین جمعه ی مردمان بی فردا بود، و بعد ، صحبت سایه بود ، سایه و لبخند این و آن. تمام اهالی اطراف ما مشغول فال سکه و سهم پیاله خود بودند، که تو ناگهان چیزی گفتی ، گفتی همان بهتر که راز ما در پچ پچ محرمانه روزگار ناپیدا! گفتی انگار حرف ما بسیار و وقت ما اندک و آسمان هم که بارانی ست

شاعران معاصر

فریدون مشیری

شهریار